Ik kijk net op de kaart en zie dat ik al best wat waanzinnige afstanden heb afgelegd, een heerlijk gevoel.

Aan het eind van mijn vorige verhaal had ik duidelijk nog niets gezien van El Chaltén, want niet alleen de eerste wandeling was adembenemend. De dag erna was het weer prachtig en hebben Thomas en ik twee kleine wandelingetjes met grote uitzichten gedaan. De derde dag zou de grote dag zijn, de klim naar de befaamde Cerro Fitz Roy. We verwachtten veel van het weer kijkend naar de dag ervoor en het is ons duur komen te staan. Toen we begonnen met lopen zag de lucht er al niet zo uitnodigend uit en van uitzicht was niet echt sprake. Aan de voet van het einde, de grote klim, begon het zachtjes te spetteren. Al gauw veranderde dit in sneeuw. Hoe hoger we klommen hoe meer sneeuw en ijs er op het pad lag. Op een gegeven moment zei Thomas dat hij terug ging, het werd te gevaarlijk voor hem. Ik wilde zo graag naar de top en dacht, ik heb betere schoenen en ik ben hier nu toch. Ik ben toen nog een paar minuutjes doorgeklommen totdat tot mij doordrong dat dat geen goed plan was, zeker niet alleen. Op de terugweg veranderde de hevige sneeuw in hevige regen en zijn we volkomen weggespoeld. Mijn regenjas blijkt niet helemaal waterdicht te zijn...

Hierna had Thomas wel weer genoeg van hiken en ging een lekkere dag uitrusten in El Calafate voordat we naar de boot zouden vertrekken. Ik daarentegen had er nog steeds zin in en bleef nog een dag. Dit werd mij beloond. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik de perfécte dag had. De toppen van Fitz Roy, Cerro Torre en Cerro Solo waren vanuit het dorp al te bekijken en waren volledig vrij van wolken, wat niet vaak voorkomt. Ik liep een Mirador-wandeling naar het allermooiste uitzicht van mijn leven. Misschien heb ik dat eerder gezegd, maar deze is moeilijk te overtreffen. Toen ik aankwam bij de top heb ik uit puur ongeloof hardop staan lachen! Blij dat ik alleen was... Ik had een volledig panoramisch uitzicht over het hele hike-gebied, van de bergtoppen tot aan Lago Viedma. Ik heb een flinke reeks aan ansichtkaartfoto´s op mijn toestelletje staan.

Helemaal gelukkig ging ik terug naar El Calafate, waar ik Thomas weer trof en we vertrokken naar Puerto Natales. Daar lag een grote boot voor ons klaar die ons naar Puerto Montt zou brengen in 4 dagen, dwars door de fjorden van Chileens Patagonië. Het was bepaald geen cruiseschip en daar waren we allemaal wel blij om. Het was een stalen vrachtschip, omgebouwd tot een prettig, karaktervol verblijf. We stapten op de boot op maandagavond, de volgende ochtend zouden we vertrekken en vrijdagochtend zouden we aankomen in Puerto Montt. De eerste ochtend werd ik wakker met een prachtige zonsopgang en de luidspreker die ons mededeelde dat het ontbijt klaarstond. Diezelfde dag nog heb ik een dikke vette regenboog gezien, een flink aantal Austral dolfijnen en een enkele zeeleeuw. De dag erna was er helemaal niets te zien, enkel regen en mist. Aan het einde van deze dag zouden we een flink stuk open zee bevaren met golven van 3 tot 4 meter. Ik nam een zeeziektepil, ben toen tóch zeeziek geworden, nam een tweede en die heeft mij toen knock-out geslagen. Toen de speakers mij de volgende ochtend wakker maakten was alles weer goed en het weer was heel prima. ´s Middags heb ik in de verte twee walvissen gezien en een aantal mooie vogels. Die avond heb ik samen met een paar jongens een flinke jam-sessie opgevoerd (met publiek!). Aan boord waren ook lezingen en films over de fauna in Patagonië en ik kwam erachter dat ik niet heel veel gezien heb, verkeerde tijd van het jaar. Ach..

Aagekomen in Puerto Montt nam ik de eerste bus naar Pucón. Ik kwam terecht bij Hostel El Refugio, waar al het personeel Nederlands bleek te zijn. De volgende dag zou het weer perfect zijn voor het beklimmen van de actieve vulkaan die overal boven de bomen uit torent, Volcan Villarrica. Om 6 uur opstaan was geen pretje, maar de rest absoluut wel! We kregen allemaal een flinke rugzak met uitrusting. Een helm, een broek, een jas, handschoenen, crampons (spikes voor onder je schoenen) en een ice-pick. Het eerste stuk was niet moeilijk, voornamelijk grote losse stenen. Na een wat steiler stuk kwamen we aan bij de gletsjer die we moesten oversteken. Na wat instructies stapten ik voorzichtig op het ongelooflijk gladde ijs om te ontdekken dat ik verrassend veel grip had met die crampons. De ice-pick was puur voor het geval dat je uitgleed, wat eigenlijk nooit gebeurde, zodat je niet helemaal naar beneden zou glijden. Met het gevoel alsof we Mount Everest aan het beklimmen waren stapten we vastberaden over het ijs. Het laatste stuk was weer gewoon op stenen en toen we aankwamen bij op de top werden we onaangenaam verrast. Er kwam erg veel rook uit de vulkaan zelf, dus we konden niets zien en stikten zowat in de penetrante zwavelgeur. Alle stenen waren groen aan de bovenkant, ik neem aan vanwege de zwavel. Eenmaal uit de rook werd ons verteld dat we niet naar beneden zouden lopen, maar glijden! In het ijs was een soort glijbaan uitgesleten waardoor we naar beneden sjeesden, met de ice-pick als rem. Dit was zo mogelijk het allertofste van de hele vulkaan, zo veel gelachen.

De volgende avond ben ik met een Austalisch koppel naar de hot springs geweest en daarna was het tijd om Pucón weer te verlaten. Ik nam de nachtbus naar Santiago, hoofdstad van Chil, puur om daar zo snel mogelijk weer weg te gaan. Ik had veel gehoord dat het een industrieel gat is, dus stapte ik direct over op de bus naar Mendoza, dé wijnstad van Argentinië. Het was een prachtige busreis, dwars door de Andes en Mendoza is heel gezellig. Ik heb inmiddels met een paar Engelsen een fiets gehuurd om de vineyards te zien en de heerlijkste wijn te proeven en het grote park aan de rand van de stad gezien. Vanavond gaan we barbequen (hoe schrijf je dat...?) en binnenkort zal ik Mendoza achter mij laten om de valleien van Salta en Jujuy te zien. Valles Calingasta, Ischgualasto, Tampalaya en de Quebrada de Humahuaca met zijn Cerro de los siete colores.

Langzaam maar zeker komt Bolivia dichterbij. Ik hoop daar rond mijn verjaardag te zijn, maar het zou zomaar weer heel anders kunnen uitpakken.

Ik ben beniewd.

Liefs!