Oef, eens per week is nu al mislukt...

Mijn vorige verhaal ging over Buenos Aire en sindsdien heb ik flink wat afstanden afgelegd. Na Buenos Aires heb ik de bus naar San Carlos de Bariloche gepakt. Het was een lange busreis, maar het was geen enkel probleem. Reizen op een wolkje. De lange afstandsbussen zijn echt waanzinnig comfortabel en luxe, dat werd al duidelijk toen mij gelijk na vertrek een ´chocolaatje op mijn kussen´ werd aangeboden. Een rijdend hotel. Je krijgt ook heel veel waanzinnige landschappen te zien en een mooie sterrenhemel.

De bussen in Bariloche doen heel moeilijk en middenin het gezeur ontmoette ik Thomas, een man uit Denemarken. We hebben veel gemeen en we raakten aan de praat. Bariloche zelf was niet heel bijzonder. Het leek heel Oostenrijks of Duits want er is heel veel hout verwerkt in de architectuur. Je kan er aardige chocola scoren en het ijs is heerlijk (Tichy blijft zonder twijfel de onverslagen winnaar, maak je geen zorgen). Wat veel fijner was, was dat ik eindelijk de bergen in kon! We deden eerst een rustige dagtrip om op te warmen. De volgende dag begonnen we aan een flinke klim van 3 uur naar Refugio Lopez. Daar hebben we de nacht doorgebracht in een hut met slaapplaats voor zo´n 50 mensen (we waren de enigen) en heb ik de mooiste sterrenhemel van mijn leven gezien. De volgende dag gingen we naar de top en daarna helemaal terug naar beneden naar Bariloche. Ik was gelukkig. Eenmaal weer terug kwam ik in een dilemma terecht. Naar Tierra del Fuego, het einde van de wereld, of niet? Ik wilde heel graag, maar het is vrij duur. Ik besloot na een paar uur diepe stress dat ik het gewoon ging doen. Even later liet ik mij vertellen dat het niet eens zo heel speciaal is en dat ik beter wat meer tijd rond El Calafate kon doorbrengen. Toen ik de daadwerkelijke prijzen van de bus naar Ushuaia te horen kreeg was ik snel overtuigd. Vuurland moet maar even wachten tot ik naar Antarctica ga.

In Bariloche bleven heel veel mensen ons adviseren om naar El Bolson te gaan, een hippiestadje net onder Bariloche. We waren vrij snel overtuigd dat er wel degelijk iets te zien moest zijn en we lieten 35 pesos (zo´n 6 euro) ons niet tegenhouden. El Bolson was heel groen, vrolijk en vredig. We zijn daar een aantal leuke mensen tegen gekomen en het was er heerlijk. Moeilijk om weg te gaan. Uiteindelijk hebben we toch echt de (duuhuure) bus naar El Calafate gepakt. Daar kwamen we in het fantastischte (ik verklaar dit een woord) hostel ooit terecht. Knettergekke staf, briljante muziek en heerlijke mensen. Natuurlijk hebben we daar de Glaciar Perito Moreno, ´the only retreating and advancing glacier in the world´, gezien. Alle lieve mensen wat ´n ding. Goeie genade... Je kon heel dichtbij komen en ik heb heel wat flinke brokken af horen en zien breken. Wauw!

Naast de gletsjer was er niet heel veel te zoeken in El Calafate en vertrokken we naar El Chalten, de zogenaamde hikers-hemel. Het weer is hier niet echt om te juichen, maar mijn god wat is het hier mooi. Het dorpje is klein en de supermarkt niets waard. We hebben vandaag onze eerste wandeling gemaakt en het was adembenemend.

Het plan is om dit weekend terug naar El Calafate te gaan en dan naar Puerto Natales (Chili), want van daar vertrekt de gigantische boot naar Puerto Montt dwars door de fjorden van de Chileense kust. De reis duurt 4 dagen en het wordt fantastisch. Daarna zie ik wel weer verder.

Heel veel liefs van een diep, diep gelukkige Dorus