Allereerst dankjulliewel voor felicitaties en vooral ook alle fantastische reacties die jullie op mijn reisblog plaatsen! Ook al ben ik over het algemeen erg op mijn gemak hier, het geeft mij elke keer weer een boost aan zelfvertrouwen en energie.

Sinds Mendoza is er wel veel gebeurd, maar niet zo veel als ik gewend ben. Ik reisde met een man uit Londen, die mij een heleboel ´slang´ heeft geleerd, naar San Juan... Op een zondag... Tijdens siësta... Alles was gesloten en er was niemand op straat. Het was ook niet een hele mooie stad. Valle Calingasta zou te veel tijd kosten aangezien het een flink eind rijden zou zijn. Nou ja, op naar Ischigualasto, Valle de la Luna. Dit kon je het beste doen vanuit het kleine dorpje San Agustín del Valle Fertíl. Het weer was al niet echt te genieten en de mensen in het hostel van San Agustín probeerden steeds (tevergeefs) met trucjes en leugentjes meer geld uit ons te trekken. Voor de excursie naar Ischigualasto waren er te weinig mensen en dus betaalden we meer. Uiteindelijk was dit het wel waard, het was prachtig!

Weg komen uit San Agustín was een hele klus, maar uiteindelijk belandde ik in een leeg en saai hostel in Salta. Die dag heb ik lekker rondgelopen, de stad bekeken en foto´s gemaakt. De volgende dag kwam ik in een ander hostel terecht, waar ik binnen drie minuten in gesprek raakte met 3 mensen, zoals het hoort. Verder niet veel speciaals daar. Mooie stad, luie dag.

Het plan was om in San Salvador de Jujuy te overnachten en vanuit daar naar de Quebrada de Humahuaca te reizen, maar dit werd mij afgeraden. Jujuy zou niet echt een mooie stad zijn, ik kon beter in Purmamarca verblijven. Gouden tip! Ik kwam aan in Jujuy en het zag er allemaal inderdaad niet zo hospitabel uit. De bus naar Purmamarca reed langs mooie landschappen en een locaal gaucho-festival (gaucho´s zijn een soort Argentijnse cowboy´s). Eenmaal in Purmamarca was het weer volledig opgeklaard en was er geen vuiltje aan de lucht te bekennen. Het dorpje had letterlijk niet meer dan 12 straten en maarliefst 1 geasfalteerde weg. Het werd omringd door prachtige bergen met meer kleuren dan in een berg zouden moeten passen. De handicrafts markt was eveneens kleurrijk en enthousiast met naast de kraampjes mensen met drie tanden die heerlijk naar je stonden te lachen. Ik wilde alles fotograferen en dat is ook precies wat ik gedaan heb. Het voelde zo ontzettend alsof ik eindelijk aan de maatschappij ontkomen was, ondanks de meerdere toeristen die er rondliepen.

Het was moeilijk om weg te gaan, maar ik vertrok na 1 nacht toch echt naar Tilcara, de grootste plaats in de Quebrada de Humahuaca. Hier ben ik nu nog steeds en hier vier ik mijn verjaardag. Gisteren ben ik met Juan (een man uit Neuquen, Argentinië) naar Pucará gelopen, een heuvel met Inca rüines en een waanzinnig panoramisch uitzicht. Dit was het punt waarop mijn camera in slaap viel...

Die avond zijn we (zo ongeveer alle mensen in het hostel) naar de locale kroeg gegaan, vanwege mijn verjaardag. Ze hebben voor me gezongen en we hebben de hele avond en nacht gedanst, het was heerlijk.

Nu baal ik wel een beetje dat er hier geen Skype is, maar dat komt ook wel weer.

Bolivia is heel dichtbij. Het plan is om morgen naar Iruya te gaan, het kleinste en minst toeristische plaatsje in de Quebrada, en de volgende dag naar Tupiza, Bolivia. Vanuit daar kan je een 4 daagse tour via de grootste zoutvlakte ter wereld naar Uyuni doen. Het wordt waanzinnig!

Heel veel liefs,

Dorus